رضوان يعنی رضای خدا ازعبد و رضای عبد از خدا. هردو يکی است.منتهی ناچاراً ما دوبار ميگوييم. يک بار ميگوييم عبد از خدا راضی شود،‌ يکبار هم ميگوييم خدا از عبد راضی شود. درحالی که هردو يکی است.

از خدارضا باش! مردم يک چيزی هم از خدا دستی ميخواهند تا از او راضی شوند. آيا چنين نيست.؟ همه اينطور هستيم. ما چقدر بدهيم تا ازخدا رضا شويم؟ اصل کاری آنجاست. اما بنی آدم از همه چيز راضی ميشود و تنها از خداست که رضا نميشود. مرتب آخ و اوخ ميکند.

از قضا هرجای ديگری هم که راضی نمی شوی از دست خداست که راضی نميشوی. هرکس از خدا رضا شد مثل آب روان است. همه او را ميخورند. همه او را می نوشند و لذت ميبرند. کسی که از خدا رضا شد ديگر سخط نيست، غصه و هجران نيست.

آب مفت، نفس مفت، ديگر چه باقی ميماند؟ خوراک و لباس و يک جايی که بخوابد و زير سقفی باشد که آفتاب و باران نخورد. کفاف انسان اينهاست.

از زمان آدم  که به دنيا آمد تا الان کفاف انسانها همين بوده است. اين همه که بشر ترقی کرده است ،‌نتوانسته است کفاف را کم يا زياد کند.

البته آمال و آرزو خيلی چيزها را اضافه کرده است، منتهی ريشه ی آن هم درآمد.الان هنر دارد ريشه شغل بشر را در می آورد. ان شاءالله اگر هنرها را مصرف کنند شغلشان تمام ميشود.الان همه باهنر شده اند. آخر هنر اين است که مضطر می شوی و خودت را يک چرخ ميدهی.

رقص هم يک هنر است، بلکه بالاترين هنرهاست.همه ،‌ هنرهايشان را زمين ميگذارند و کسی را که می رقصد نگاه ميکنند. اگر شک داری شما بافنده بياوريد و من رقاص می آورم ببينم می بافيد يا می رقصيد؟ همه بافندگيتان يادتان ميرود و اورا نگاه ميکنيد.

 زيرا اين هنر، بالای سر هنرهاست و بالاترين هنرها رقص است.

بسم الله در هر امري يعني آقا شما جلو باشيد. آيا نديده اي هر وقت بسم الله ميگويي آن کار خوش عاقبت ميشود؟ با بسم الله به صاحب عمل ميگويي بفرمائيد،‌ لذا آن کار خوب از آب در مي آيد.

آيا حقيقت بسم الله را گرفتي؟ هيچ کاري بدون بسم الله انجام نمي گيرد.اگر هم انجام بگيرد دم بريده است، ناقص است، نصفش نيست، خراب است ،‌ فاسد است. البته اگر انجام بگيرد، بلکه انجام نمي گيرد. بسم الله است که درست ميکند.

بسم الله معناي حقيقي اش اين است که آقا شما بفرمائيد. آيا بعضي اوقات چنين نمي گوييم؟ حالا اين را به خدا ميگويي يا به پيامبر صلي الله عليه و آله ميگويي ، نمي دانم!‌ آنها خودشان مي دانند، بينشان دعوا نيست. هر کدام نيتت بود،‌ قلبت و روحت متوجه بود يا اينکه اصلاً توجه نداشت- آنها خودشان مي دانند چه کسي بايد جلو برود.

پس بسم الله در هرکاري يک خاصيتش اين است که شما ديگر نيستي. کمک از خداست،‌و کار تا آخر خوب از آب در مي آيد.

في بيوت اذن الله ان ترفع و يذكر فيها اسمه. در خانه هائي كه خداوند اذن داده است كه نامش از آنجا بالا رود و ذكر شود و مقصود از اين خانه ها، خانه اهل بيت(ع) است.
محمدوآل محمد(ص) خدا را ملاقات كردند و با وجه الله تماس گرفتند و در نتيجه خودشان وجه الله شدند و در بين خلق نمايش خدا را دارند. خلق خدا (دوستان اهل بيت(ع)) زير سايه محمدوآل محمد(ص) هستند، آنها چون در دنيا خودشان مستقيماً نمي توانستند از آفتاب توحيد استفاده كنند، آفتاب توحيد بر محمد و آل محمد(ص) تابيد (به عنوان رابط خالق و مخلوق) و سايه آنها زير پايشان افتاد و دوستان اهل بيت(ع) رفتند از سايه آنها استفاده كردند.

انسان اگر محبتش را در راه محبين خدا اعمال كند به نتيجه مي رسد. محبت آدمي را قرباني مي كند؛ مي كشد و شهيد مي كند. شهيد محبت سرو صدايي ندارد. كسي شمشير نمي بيند، صدايي نمي شنود. محبت انسان را خيلي مخفي شهيد مي كند؛ آن چنان مي كشد كه صدايي در نمي آيد. خون هم ندارد.

عزيزان من به ميدان بياييد! قشنگ معامله كنيد! كمرها را محكم ببنديد، جوانمرد باشيد! روز قيامت سرافراز باشيد. آدم، دم شمشير عزيز است. با جرات و قشنگ به ميدان مي رود.

وقتی می آمد اين چهار چيز را در دنيا از دست داد و به سفلی افتاد. حالا که برگشته است دارد ميرود داخل. از خدا رضا هم هست. آيا اين شب زفاف نيست؟ اين موت انسان است. آن را حداقل برابر با زفاف دنيا حساب کنيد.

در این امّت امام حسین(ع) خالق گریه است.

در بارگاه قرب كه جای ملال نیست

سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است

و در عین اینكه خالق گریه است، ذات مؤمنین را می‌خنداند. عصر عاشورا بعد از همه عزاداری‌ها و گریه‌ها، بچّه‌ها و جوانترها، اگر بزرگترها مانعشان نشوند، بی‌اختیار شوخی می‌كنند و می‌خندند، در حالیكه عصر عاشورا آغاز مصائب اهل حرم و بازماندگان شهدای كربلاست و باید مغموم باشند. این بهجت و سرور ذاتی مال امام حسین(ع) است.